Bijna een halve eeuw na hun oprichting in de tumultueuze jaren zeventig lijken De Veulpoepers zichzelf (weer) opnieuw te hebben uitgevonden. Met De Veulpoepers 3.0 bestijgen ze weer met veel enthousiasme de podia: de tijd is er weer rijp voor en de boodschap is nog steeds relevant, constateert zanger van het eerste uur Zjef Naaijkens. Die nieuwe energie en zijn huidige situatie dwingt echter gitarist Harrie van Hoof tot een lastige keuze. Hij besluit een punt te zetten achter zijn ‘Poeperscarrière’ en hij kijkt samen met Naaijkens terug op heel veel mooie jaren, gevuld met strijdbaarheid, kameraadschap en lol. Op 20 september heeft Van Hoof zijn finale optreden in De Stoelendans in Oirschot.
door Rens van Ginneken
Volle feestpleinen, manifestaties, hoe toenmalig premier Ruud Lubbers het spreken nagenoeg onmogelijk werd gemaakt, hoe Harrie van Hoof bijna zijn baan verloor na een kwajongensstreek bij een optreden in Middelbeers, het weigeren te playbacken in TopPop, de teloorgang en de wederopstanding van De Veulpoepers. De verhalen liggen voor het oprapen rond deze anarcho-pretfolkband en ze zijn zelfs in een documentaire vastgelegd. De tijd van het activisme leek voorbij en ‘de Poepers’ en hun publiek werden ook ouder natuurlijk. Maar toch namen de zaken een bijzondere wending, een paar jaar geleden, vertelt Van Hoof. “In de coronatijd werd de documentaire ‘RK Veulpoepers BV, de hippies van Beek’ vertoond bij De Cultuurboerderij in Westelbeers, aansluitend speelden we ook nog. Het werd onverwacht erg druk, het was een mooi weerzien met de trouwe fans.” Naaijkens: “Waar vroeger die optredens altijd eindigden in een feestje tot in de late uurtjes, moest de gezelligheid nu nogal abrupt om 12 uur worden afgesloten vanwege de lockdown maatregelen. Heel onwezenlijk, maar toch een enorm leuke avond.”
Goede muzikanten
Er kwam – ook weer bij De Cultuurboerderij – nog een schepje bovenop met een optreden vorig jaar waar ongeveer duizend man publiek op af kwam. “We hadden al eerder her-oprichtingen gehad waar veel volk op af kwam, zoals in 1996 nog met de originele bezetting en in 2012 met inval muzikanten. Inmiddels zijn zangeres Lizet van Beek, Harrie en ik eigenlijk nog de enige originele muzikanten”, aldus Naaijkens. Van Hoof: “Er zitten tegenwoordig zo’n goede muzikanten in de band: Harrie Hendriks bijvoorbeeld uit de band van Gerard van Maasakkers en Herman van Haaren uit het Metropole Orkest.” Naaijkens complimenteert vervolgens hem: “Ik vind ‘onze’ Harrie van Hoof een goeie gitarist: hij was altijd heel bepalend voor het geluid van De Veulpoepers.”
Roerige tijd
De band startte in 1976, een roerige tijd. “Een tijd met de opkomst van punk en new wave bijvoorbeeld en met volop activisme. Een andere bekende sociaal-activistische band in die tijd was Bots. Onze insteek en onze aard waren vrolijker dan die van hen, maar we kwamen elkaar veel tegen, bij bijvoorbeeld manifestaties en we trokken ook met elkaar op”, aldus Naaijkens. Ook met één van de spin-offs van De Veulpoepers – de Fanfare van de Eeuwigdurende Bijstand – is hij nog actief én activistisch. “Maar in onze tijd zijn sommige dingen wel verhard, deze tijd is harder”, stelt Naaijkens. Zo speelden we bij de Vuelta om de pro-Palestina demonstratie te ondersteunen. Dat is toch wel ‘heavy’ hoor, maar we vinden toch dat we er moeten staan en muziek moeten maken. We kregen trouwens opvallend veel duimpjes van passerende demonstranten. Dat doet je wel wat.”
CDA-ballonnen kapot geprikt
De Veulpoepers traden veelvuldig op bij politieke bijeenkomsten. “Er zat bij ons ook altijd wel een politieke lading en strijdbaarheid in”, aldus Van Hoof. “Zo speelden we eens in verkiezingstijd bij de opening van het Oude Kerkje in Middelbeers. Daar begingen we een ‘fout’ met het kapot prikken van wat CDA-ballonnen. Ik was in die tijd gemeenteambtenaar en ik werd door het gemeentebestuur op het matje geroepen. Dat heeft me toen bijna mijn baan gekost.” Naaijkens trekt de parallel met de huidige tijd: “In de VS is het nu weer ‘normaal’ dat ambtenaren onder druk worden gezet om een politieke kant te kiezen. Het verliezen van je vrijheid is in deze tijd weer dichterbij dan ooit. Je hoort nu vooral de roepers aan de andere kant. Ze vinden wat van de coronavaccins of van klimaatwetenschappers. Mensen die nergens echt in geschoold zijn stellen dat een professor ‘ook maar een mening’ verkondigt. Ondertussen wint AI terrein, ten koste van mensenwerk. Ook minderheden krijgen het weer te verduren. Er ligt dus weer volop ‘zuur’ om ons tegen uit te spreken.” Hij peinst even. “In onze actiefste jaren verdween de Berlijnse Muur en werd het CDA bijna weggevaagd. Maar als je nu kijkt, vraag ik me af of we voldoende het verschil hebben kunnen maken. We zijn nu bijna blij met het CDA”, verkondigt hij met een knipoog.
Weer nieuwe nummers
De Veulpoepers scoorden natuurlijk het beste met feestnummers als ‘D’n Egelantier’ en ‘Twee emmertjes water halen’. Ook nu doen die songs het nog erg goed bij optredens, maar Naaijkens wil ook graag zijn stempel op déze tijd drukken. “We zijn weer met nieuwe nummers bezig. Er is weer volop om over te schrijven en ook de andere bandleden dragen daar in belangrijke mate aan bij. Maar ook onze oude songs blijken nog steeds actueel in zeggingskracht. Elke maand worden we een paar keer geboekt; het gaat best lekker. We zouden met het ouder worden natuurlijk kunnen zeggen: het kan ons geen flikker meer schelen, maar dat doen we dus niet. En als het publiek ons nog niet kent, dan nemen we ze geheid mee op sleeptouw en staan ze op zeker moment ook te zingen en te dansen.”
Nog één keer knallen
Maar waar Zjef onverdroten doorgaat, eindigt hier het ‘Poepersverhaal’ voor Harrie. “Op 20 september doe ik voor de laatste keer mee. De band was het er niet mee eens, maar ik kan niet anders. Met de Leonard Cohen Band – mijn andere muzikale project – loopt de agenda behoorlijk vol, maar bij De Veulpoepers ook. Ook privé heb ik het behoorlijk druk met mantelzorg voor mijn vrouw Rianne die ernstig ziek is. Ik vind het belangrijk om er voor haar te zijn, zoals zij er ook altijd voor mij was. Ik ben sinds kort met pensioen, maar als ik alles wil blijven doen heb ik het drukker dan toen ik nog werkte. Toch zou het me goed doen als De Veulpoepers 3.0 weer een groot succes wordt, met een goeie boodschap. Daarom ga ik graag nog een laatste keer knallen op 20 september. Die zaal moet vol!!”
“Van die dingen”, besluit hij met zijn karakteristieke ondeugende lach, terwijl hij proost met zijn oude strijdmakker Zjef.
Te zien op zaterdag 20 september in theater De Stoelendans: De Veulpoepers 3.0; Tegen ’t Zuur.