Gelegaliseerd geweld is overal te vinden. Een wezel vermoord een muis om te kunnen eten, roodborstjes verjagen met veel getetter en zelfs meppende vleugels een rivaal en mensen zijn net als apen bezig met beschermen van hun voortbestaan. Het enige probleem van mensen is dat iedereen zijn eigen grenzen van geweld denkt te kunnen bepalen. Waar dat toe kan leiden hebben we herdacht op 4 mei. Maar het is geen gepasseerd station. Verkeersruzies, AZC rellen en berovingen van ouderen geven elke dag kranten en social media volop gelegenheid om duizenden kolommen en posts te kunnen vullen.

Gelegaliseerd geweld tegen de natuur en de enige voor mensen bewoonbare planeet wordt echter alleen zichtbaar als het alle grenzen te buiten gaat. Een anti-aanbak fabriek die tonnen PFAS in de sloot loost en vervolgens geen ei meer te eten blijkt te zijn. Zwaluwen die letterlijk stuiptrekkend uit de lucht vallen zoals beschreven op 12 mei jl. bleken vergiftigd met in de landbouw verboden maar voor particulier gebruik wel toegestane bestrijdingsmiddelen. En wat dacht u van het vermoorden van ons Brabantse landschap tijdens de ruilverkavelingen? Veertig jaar later betaalden we miljarden om bomen te laten terugkeren langs kaal gekapte wegen, kanalen weer te veranderen in kronkelende rivieren omdat we in de zomer geen drup water meer hadden om onze gewassen te bevloeien en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Gelegaliseerd geweld tegen de natuur is van alle tijden. Eens, lang geleden, maakten we deel uit van een ecosysteem. We jaagden om te overleven, verbouwden gewassen op kleine kostgrondjes die we na een paar jaar weer teruggaven aan de natuur en kapten bomen om huizen te bouwen. Na zesduizend jaar werd ons landje zo overbevolkt dat de natuur bijna achter de coulissen verdween. Wilde dieren zijn geweldig zolang ze achter prikkeldraad blijven. Zodra een zwijn echter voet op Brabantse bodem durft te zetten kan hij of zij rekenen op een blauwe boon zoals we de kogel eufemistisch noemen. Van vlinders worden we blij maar hun kinderen mogen zich niet te buiten gaan aan onze kool. Maar zoals Bob Dylan al schreef “The Times They Are A-Changing’. Het provinciaal bestuur debatteert binnenkort over wilde varkens en het Groene Woud heeft duizenden pakketjes zaad verspreid voor vlinder en bij.

Gelegaliseerd geweld tegen de natuur wordt vaak gevoed door onwetendheid. Nooit meer honger leidde in de jaren vijftig en zestig tot grootschalig gebruik van pesticiden die zo giftig waren dat geen dier het meer overleefde. Voor ons, Homo sapiens, nog veel vervelender was dat DDT, dieldrin en aldrin zo resistent waren dat iedereen die in dat tijdsgewricht leefde nu nog sporen van deze gore gifstoffen in zijn weefsel heeft. Nooit was het de bedoeling dat neonicotenoïden meer zouden doen dan gewassen beschermen tegen o.a. bladluizen. Dat vervolgens zweefvliegen en bijen zwaar getroffen werden had niemand kunnen voorzien. Gelukkig leert de mens van zijn fouten en is het herstelvermogen van de natuur traag, maar er is altijd licht aan het eind van de tunnel.